Przegląd zrównoważonego wydobycia i przetwarzania niklu w Indonezji

Abstrakt

Przejście na gospodarkę niskoemisyjną będzie wymagało znacznych dostaw surowców kluczowych dla energetyki, w tym niklu, który staje się w tym kontekście surowcem o kluczowym znaczeniu. Jednym z elementów tej transformacji jest elektryfikacja przemysłu motoryzacyjnego. Sprzedaż pojazdów elektrycznych (EV) znacznie wzrosła na głównych rynkach na całym świecie. W 2023 roku sprzedano 14,2 mln pojazdów elektrycznych, co stanowiło wzrost o 35% w porównaniu z rokiem poprzednim (EV-Volumes 2023). Rosnąca sprzedaż pojazdów elektrycznych napędza globalny popyt na akumulatory. Pojemność akumulatorów osiągnęła 750 GWh w 2023 r., co stanowi wzrost o 40% w porównaniu z rokiem poprzednim (Międzynarodowa Agencja Energetyczna 2024). Aby nadążyć za rosnącym popytem, nikiel jest materiałem o kluczowym znaczeniu, a jego produkcja będzie musiała wzrosnąć. Indonezja uczestniczy w tym wzroście, osiągając do 2030 r. około połowy światowej podaży związków chemicznych zawierających nikiel (Transport & Environment 2023). Od 2019 r. Indonezja przyspiesza realizację planów pozycjonowania kraju jako kluczowego gracza w globalnym łańcuchu wartości pojazdów elektrycznych. Indonezja posiada największe na świecie zasoby niklu, szacowane na 55 mln ton (United Nations 2024). Jednak nie wszystkie rodzaje niklu nadają się do wykorzystania jako surowiec do produkcji akumulatorów do pojazdów elektrycznych. Sposób wydobywania niklu z rud laterytowych powoduje wzrost całkowitych kosztów produkcji niklu (Mudd 2010). W związku z tym Indonezja powinna skupić się na wdrażaniu bardziej zaawansowanych technologii w procesie wydobywczym, które pozwolą ograniczyć wpływ na środowisko. Rosnąca liczba nowo uruchomionych elektrowni węglowych w Indonezji spowodowała wzrost emisji o 21 procent w 2022 roku. Ponadto są to elektrownie węglowe działające poza siecią, które dostarczają energię do krajowego przemysłu metalowego i dużych projektów infrastrukturalnych. Niniejszy artykuł przeglądowy ma trzy główne cele: po pierwsze, zbadanie rosnącej roli Indonezji w globalnym łańcuchu wartości akumulatorów; po drugie, zidentyfikowanie problemów społecznych i środowiskowych związanych z zastosowaną technologią wydobycia niklu; oraz po trzecie, wskazanie sposobów na zapewnienie większej zrównoważoności przyszłego wydobycia w Indonezji.