Émile Verhaeren: w poszukiwaniu belgijskiej tożsamości artystycznej i kulturowej

Abstrakt

Émile Verhaeren był nie tylko jednym z najważniejszych poetów pokolenia leopoldyńskiego w Belgii, ale również zaangażowanym krytykiem sztuki. Jego działalność literacka, rozpoczęta w 1881 r. wraz ze stażem u Edmonda Picarda w Brukseli, wpisywała się w ruch uwolnienia kultury belgijskiej z nadmiernego wpływu Paryża. Teksty krytyczne Verhaerena zostały zebrane i wydane w 1997 r. przez Paula Arona w tomie zatytułowanym Écrits sur l’art (1881–1916). Ich analiza przeprowadzona w zestawieniu z tekstami poetyckimi Belga pozwala zobaczyć w nim artystę otwartego na nowe postawy estetyczne i aktywistę walczącego o wolność wyrazu w sztuce. Kluczowym aspektem kształtującym jego stanowisko było poszukiwanie tożsamości belgijskiej opartej na dowartościowaniu narodu przez tradycję malarstwa niderlandzkiego. Jego poglądy na sztukę nierozerwalnie związane z konstruowaniem narodowej tożsamości można odczytywać w kontekście mitu nordyckiego, którego założenia znajdujemy w rękopisie, Cahier bleu, z 1888 r. pozostawionym przez Maurice’a Maeterlincka.