Na trwogę! Między habituacją a mobilizacją

Abstrakt

Dominująca dziś w socjologii narracja na temat państwa i społeczeństwa kładzie nacisk na te sposoby radzenia sobie ze współczesnymi zagrożeniami i ryzykami, które zmierzają do ich oswojenia i normalizacji lub które je negują. Narracja taka skutkuje usuwaniem w cień strategii antyhabituacyjnych rozumianych jako różne sposoby mobilizacji społecznej. Artykuł jest próbą odpowiedzi na trzy pytania. Po pierwsze, jakie są przejawy habituacji, na którą orientują się instytucje państwa, jednostki i całe zbiorowości? Po drugie, jakie są najważniejsze uwarunkowania tego zjawiska? I po trzecie, czy możemy mówić o występowaniu jego odwrotności, za jaką uznać można najrozmaitsze strategie antyhabituacyjne?