Wpływ procesów migracyjnych na politykę energetyczną państw UE

Abstrakt

Flagowe pakiety Unii Europejskiej (UE) – „Fit for 55”, „REPowerEU” oraz krajowe plany energetyczno- klimatyczne (NECP) państw członkowskich – mają na celu przyspieszenie przejścia na odnawialne źródła energii, jednak pomijają dwa szybko zmieniające się czynniki wpływające na popyt: cyfryzację i migrację. Opierając się na hipotezach, że (H1) siły te stały się kluczowe dla ustalania agendy rządowej oraz (H2) wywierają one silny, wymierny wpływ na trajektorie polityki energetycznej, niniejsze badanie analizuje dane roczne dla Francji, Niemiec, Polski i Czech z lat 2000–2021. Modele uzyskane metodą najmniejszych kwadratów dla poszczególnych krajów łączą popyt na energię elektryczną lub energię pierwotną z penetracją technologii informacyjno-komunikacyjnych (ICT) w gospodarstwach domowych, przepływami migracyjnymi netto, inwestycjami oraz czynnikami makroekonomicznymi. Wyniki pokazują, że wzrost dostępu do technologii informacyjno-komunikacyjnych o 1 punkt procentowy zwiększa zużycie energii elektrycznej w Polsce (+0,31%) i Czechach (+0,19%), ale zmniejsza zapotrzebowanie na energię pierwotną w Niemczech (–0,42%) i Francji (–0,25%). Dodatkowe 100 000 migrantów konsekwentnie podnosi popyt o 0,10–0,17% we wszystkich czterech krajach. Rozszerzenia scenariuszy uwzględniające napływ uchodźców z Ukrainy po 2022 r. oraz szybki rozwój centrów danych wskazują, że obecne wskaźniki NECP mogą zaniżać zapotrzebowanie na energię elektryczną w 2030 r. o około 4–6 TWh, co komplikuje harmonogramy wdrażania mocy odnawialnych. Uwzględnienie elastyczności związanych z cyfryzacją i migracją w aktualizacjach NECP na 2026 r. sprawiłoby, że krajowe cele w zakresie odnawialnych źródeł energii oraz plany inwestycji w sieć energetyczną byłyby bardziej solidne w obliczu zwiększonej niepewności demograficznej i technologicznej.